Als we de kamer binnenstappen, zitten Anneke Matser en Snezhane al klaar aan een tafel vol kaartjes, boekjes en een stapeltje zelfgemaakte oefeningen. Anneke lacht: “Vandaag oefenen we de klank ’uu’. Iedere week 1 nieuwe letter, dat werkt fijn.”
Anneke is vrijwilliger bij Taalpunt, maar haar liefde voor taal en leren gaat veel verder terug. Ze werkte jarenlang in het basisonderwijs. “Na mijn pensioen dacht ik: je kunt niet alleen maar met je plantjes bezig zijn. Ik wilde iets blijven doen”, vertelt ze met een glimlach. Toen ze een advertentie van Taalpunt zag, was de keuze snel gemaakt.
Snezhane komt uit Bulgarije en woont sinds 2007 in Nederland. Ze spreekt goed Nederlands, maar lezen en schrijven heeft ze nooit geleerd. “Ik moest vroeger op mijn broertje en zusje passen. Naar school gaan kon niet”, vertelt ze. Ze is drietalig opgegroeid: Bulgaars, Turks en later Nederlands. Nu wil ze graag zelf kunnen lezen, schrijven en kleine dingen regelen zonder hulp. “Lezen vind ik leuk. En schrijven is beter voor mij”, zegt ze trots.
Anneke haalt haar lessen uit de methodes die voorhanden zijn in de materialenkast van Taalpunt. Ze schuift een blad met woorden naar Snezhane toe. De zinnen gaan over haar zoon en man. “Ik maak het graag actueel en persoonlijk. Dat werkt beter én het is leuker”, legt Anneke uit. Samen lezen ze een boekje. De plaatjes helpen bij het begrijpen van de tekst. Soms zit er een grapje in en dan lachen ze allebei. Daarna oefenen ze de nieuwe letter met kaartjes en korte zinnen. Het tempo is rustig, maar de concentratie groot.
Snezhane doet trouw haar huiswerk. Ze oefent letters, leest boekjes en probeert steeds meer zelf te doen. Zo leerde ze onlangs hoe ze boeken kan lenen bij de bibliotheek. “Vorige keer had ze het helemaal zelf geregeld. Dat vond ik zó knap”, zegt Anneke enthousiast.
Het leren lezen en schrijven geeft Snezhane zichtbaar meer zelfstandigheid. Ze merkt dat ze vooruitgaat en dat voelt goed. Ook praktische dingen komen voorbij in de les. Zo gaan ze oefenen met klokkijken, iets wat Snezhane lastig vindt. Anneke vond speciaal lesmateriaal bij de kringloop. Samen buigen ze zich over de wijzers. Het is even puzzelen, maar het lukt steeds beter. Anneke ziet de groei met plezier: “Je ziet dat ze steeds meer kan. Dat is een heel fijn gevoel.”
De sfeer in de kamer is warm en rustig. Anneke glimlacht: “We kunnen nog wel een poosje verder zo.” Snezhane knikt. Leren gaat stap voor stap en ze is nog lang niet klaar.